[ وَالطَّاعَةُ عَلامَةُ الْهِدايَةِ وَالْمَعْصِيَةُ عَلامَةُ الضَّلالَةِ وَأَصْلُهُما مِنَ الذِّكْرِ وَالْغَفْلَةِ ] هدايت طاعت و عبادت عبد نسبت به حضرت حق ، علامت اين است كه نور هدايت الهى اتصال به عبد پيدا كرده و معصيت و تخلف و گناه انسان علامت دورى از حق و گمراهى و ضلالت است و ريشهء هدايت و ضلالت را بايد در ذكر و غفلت جستجو كرد . مسئلهء هدايت از مهم‌ترين و ريشه دارترين مسائلى است كه در كتب آسمانى به خصوص در قرآن مجيد و روايات و اخبار اسلامى مورد توجه قرار گرفته است . موضوع هدايت به حدّى درخور اهميت و ارزش است كه با هستى تمام موجودات عالم اعم از غيبى و شهودى بستگى دارد . هدايت بر تمام هستى و كلّ عالم اشراف دارد و موجودى از موجودات نيست مگر اين كه منوّر به نور هدايت است . اگر هدايت نبود ، موجودى به وجود نمىآمد و بر فرض به وجود آمدن قدرت ادامهء هستى نداشت . در خانهء با عظمت آفرينش اگر عنصرى از عناصر از گردونهء پرقيمت هدايت بر فرض محال بتواند بگريزد ، هم فاسد مىشود هم مفسد . نظام متين و محكم هستى بر اصل هدايت استوار است و هدايت براى